11 listopada, obchodzimy Narodowe Święto Niepodległości. To dzień wyjątkowy, pełen wspomnień, refleksji i dumy. To przypomnienie, że Polska przetrwała, choć próbowała ją wymazać historia i agresywna polityka zaborców. Dzień ten otwiera fragment Mazurka Dąbrowskiego: „Jeszcze Polska nie zginęła, kiedy my żyjemy” – słowa, które stały się niemalże obietnicą i przysięgą narodową, ocaleniem w sercach pokoleń.
Narodowe Święto Niepodległości obchodzone jest uroczyście w miastach, w szkołach i w domach Polaków. Każde miejsce staje się przestrzenią wspomnień i wartości, które stworzyły naszą tożsamość. Polska nie odzyskała wolności ot tak, jednym aktem czy kapitulacją. Był to długi, pełen trudów i krwi proces, którego symbolicznym zakończeniem jest dzień 11 listopada 1918 roku.
Patrząc wstecz, można dostrzec obrazy pełne poświęcenia i determinacji. Rewolucje, powstania i zbrojne zrywy pokazały, że Polacy nie przestaną walczyć o swoje. Rok 1918 niósł jednak coś więcej niż militarne zwycięstwo. Był to tryumf moralny i duchowy, obietnica, że nadchodzi nowa era, w której Polacy mogą sami stanowić o swojej przyszłości. Tego dnia Józef Piłsudski, wracając z więzienia w Magdeburgu, objął dowództwo, by poprowadzić kraj ku niepodległości. To właśnie jego postawa, jego słowa i decyzje stały się symbolem wyzwolenia, szansą na odbudowę i stabilność.
Zaborcy próbowali wymazać Polskę z mapy, ale jak słusznie pisała Maria Konopnicka w „Rocie”: „Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród…”. Pieśń ta stała się niemal hymnem, wzmocnieniem ducha narodowego, przypomnieniem, że Polska, jak święte słowo, nigdy nie zniknie. Bo być Polakiem to coś więcej niż narodowość; to głęboka, niemal mistyczna więź, którą dzieliło każde pokolenie.
Święto to, po raz pierwszy ustanowione w 1937 roku, szybko stało się jednym z najważniejszych dni w kalendarzu. Niestety, po II wojnie światowej, na mocy ustawy z 22 lipca 1945 roku, zostało zniesione, tylko po to, by powrócić w 1989 roku jako jedno z najważniejszych świąt narodowych. Przywrócenie go było konieczne, bo potrzeba wspólnej pamięci jest kluczem do tożsamości, a tożsamość jest fundamentem przetrwania.
Nasza historia jest pełna cytatów, pieśni i modlitw, które przypominają o tym, kim jesteśmy i skąd przybyliśmy. Słowa Ewangelii „Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela” stały się niemal symbolicznym komentarzem do losów naszego narodu. Polacy przetrwali wszystko – rozbiory, wojny, powstania – jakby sama historia i wiara gwarantowały nasz ciągły powrót. Bo Polska to kraj, którego dusza jest nieskończenie silna.
Jako naród mamy wiele trudnych doświadczeń, lecz to one właśnie nas ukształtowały. Pamięć o przodkach, którzy przelali krew, i o poetach, którzy wlewali otuchę w serca, to coś, co powinniśmy pielęgnować. Polska jest i będzie, dopóki my – jej dzieci – będziemy o niej pamiętać, wspominać, pielęgnować jej dziedzictwo.
Być Polakiem oznacza wierzyć w lepsze jutro. To nie tylko życie na tej ziemi, ale i odpowiedzialność, aby przekazać to dziedzictwo przyszłym pokoleniom – by wiedziały, że Polska jest miejscem, gdzie marzenia i determinacja mogą pokonać każdą przeszkodę.
Tak nam dopomóż Bóg.
22.11.2024 Sztokohlm
